içimdeki meksika dalgası

Çoğunluğu kendimi dinlememden kaynaklansa da, insanlarla ilgili çeşitli fikirlerim var. İnanıyorum hepinizin de vardır. İnşallah maşşallaha karşıyı oynamayacağım şuracıkta. Ama olsun yani, fikir de güzel, bilgi de güzel. Sıralama kavgasına giremiyorum, pek umrumda değil. Ama işte neyse, bir gün içinde kendimi beş defa intiharın eşiğinde (O eşiği şimdiye kadar geçmediysem, şimdiden sonra kesseler acımaz kontenjanından geçemeyeceğime inanıyorum.) (Bunu dedim ya, ölebilirim her an. Büyük lokma yemek büyük laf etmemek stayla) (Ölmek kalmak işleri öyle ulu orta konuşulacak şeyler değil. Bunu en son, aldığım bir mailden gaaayet iyi öğrendim. Kesicem çocuğumu deyince ortada kesilecek bi çocuk olmadığından kaale almıyo olabilirler, gerçi çocuklu insanların böyle şeyler söylememesi gerekiyor bu durumda, ama bileklerimi kesicem derseniz, bi dikkat edin, maazallah kapatıverirler bi tımarhaneye) (Şaka da yapmıyorum. Kime ne diyeceğini bil dostum), beş defa da bulutların üstünde (yalnız umuyorum ki kümülüslerin içindeki nemden yağmurdan şimşekten bahseden bir zeki çıkmayacak) keyif çatarken bulunca, bir garip hissettim. Ellerim titriyor mu diye baktım, zira yorucu bişi bu duygu seli. Hoş bişi mi dersen, hayır derim.

Ben öyle yoğun duyguları sevmiyorum şekerim. Bunu birkaç sene önce, geçenlerde sildiğim binlerce blog postlarından birinde aşık olmayı sevmiyorum şeklinde söylemiş olabilirim. Burda demediysem şurda demişimdir. Zira doğrudur, dediğim ardındayım. Bir osman vardı, ne olduğunu hep birlikte gördük. Onu severken de gözlerim yaşarırdı, şimdi ondan bahsederken de farklı bişi olmuyo. Tabi şimdi burayı okuyanlar en fazla hicsitusext yazısını görüp blog değil mezarlık herhalde burası diyebilir. Uzatmıyorum.

Bir hafta içinde çok sevdiğim, ara ara da çok özlediğimi düşündüğüm iki insanı neredeyse tekmeleyerek kapı dışarı ettim. Gerçi birine tıslarken deplasmandaydım, ben kapıyı çektim ama yine de tekmelemiş kadar oldum. Diğerini sokak ortasında tekmelemek istedim. Tekmelemek bence güzel bişi. Zaten benim evleri, köprüleri, gemileri ve daha neler neleri yakmak konusunda hiç sıkıntım olmadı.

Hala çok çabuk sinirleniyorum ama 2011 benim hiçbir şey yapmama yılım herhalde. Elim kolum uyuşuyo, dişim kırılıyo, çenem kilitleniyo filan ama kimseye gözle görülür bi zararım olmadı. yet.